My crazy hobby of learning music had started again. I had found out a Guru to teach me hindustani vocal. His name was Ustad Abdul Raheem Khan.He was almost three times older than me, but had promised me that he would come and teach me at home.

Every tuesday he used to come home at around 8:30 AM. We used to sit for around one and half hour. He used to mend me. His observations were sharp. He used to stop me whenever I used to sing a single note in “Apaswara”.

Last tuesday I was not feeling well (1/Sep/2009). SO, i called him up and asked him not to come. He told “When you get well, ask me to come down.”

This was the last conversation we had. On thursday (3/Sep/2009), I got a message from his son that he passed away. I was not having courage to go and see him dead.

I don’t know whether I’ll try to find a new Guru or not. But, he stays as my Guru for ever. I hope, i could have touched your feet once more befor you left us.

ಅಂತೂ, ನಾವು ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಶಾಲೆ ಗ್ರೌಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ವಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನ್ಯಾಯ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. “ಸರಿ ಹಂಗಾದ್ರ!! ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡೂಣು!!” ಅಂದೆ. ಎಲ್ಲಾರೂ “ಹೂಂ” ಅಂದ್ರು. “ಸರಿ ಹಂಗಾದ್ರ, ಎಲ್ಲಾರೂ ನಾಳೆ ಸಾಲೀ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಟೈಮ್‍ಗೆ ರೆಡಿ ಇರ್ರಿ”, ಅಂತ ಹೇಳಿ ನಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರನಡಿದೆ. ಎಲ್ಲಾರೂ “ನಾಳೆ ಸಾಲಿಯೊಳಗ ಕ್ರಾಂತಿ ಮಾಡ್ತೀವಿ” ಅಂತ ಎದಿ ಉಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಮನಿಗೆ ಹೋದ್ರು.

ಅಂದ ಹಾಗೆ, ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಬ್ಯಾಗ್ರೌಂಡ್ ಬೇಕಲ್ವಾ? ಆವಾಗ ನಾನು ೯ನೇ ಇಯತ್ತೆ. ವಯಸ್ಸು ಮಂಗನದು.  ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಮನೋಭಾವ ಇದ್ದಂಥಾ ಸಮಯ. “ಯಾಕ ಜನಾ ಇಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿರ್ತಾರೆ? ಯಾಕ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹ್ಯಾಂವ ಸಾಧಿಸ್ತಾರ?”. ಅಂತೆಲ್ಲ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ ಉತ್ತರ ಸಿಗದೆ ಸುಮ್ಮನಾಗ್ತಿದ್ದ ಟೈಮ್ ಅದು. ಹಾಗೇನೆ, ಯಾರಾದ್ರೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮೋಸಾ ಮಾಡ್ಯಾರೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ್ರ, ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸಲು ಶತಾಯ ಗತಾಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ ಕೂಡ.

ಹಾಂ.. ಅಂದಹಂಗ, ನಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದೆ??? ಅದ.. ನಾ ೧೦ನೇ ತರಗತಿಯೊಳಗ ಓದತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮದು ಹಳ್ಳಿ ಹೈಸ್ಕೂಲು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಮಾಸ್ತರೂ ಎರಡೆರಡು ವಿಷಯ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ರು.  ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಮೇಷ್ಟೇ ಇರ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಥಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಬಿ.ಎಸ್‍ಸಿ ಮುಗಿಸಿದವರು, ತಾನು ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳಿಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದ್ರು. ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳೆಲ್ಲನೂ ಅವರನ್ನ ತುಂಬು ಹೃದಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡ್ರು. ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಅವರಿಗಿತ್ತು ಅನ್ನಿ. ಮುಂದೆ ೬ ತಿಂಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪಾಠಗಳು ಚನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡಿದವು. ಎಂದೋ ಒಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಯ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮಂಥವರೂ ತಪ್ಪಿಸದೇ ಪಾಠಗಳಿಗೆ ಹಾಜರಾಗತೊಡಗಿದ್ವಿ.

ಎಷ್ಟು  ದಿನ ಇದೆಲ್ಲ ನಡೀತದ ಹೇಳಿ? ಒಳ್ಳೆಯದೇನೋ ಆಗ್ತಾಯಿದೆ ಅಂತ ಖುಶಿಪಡಬೇಕಾದ ಜನಾನೇ ಅದನ್ನ ಹಾಳುಮಾಡಿ ಖುಶಿಪಡ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲೂ ಅದೇ ಆಯ್ತು. ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೋ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಮತ್ಸರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು. ಅವರ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲದ ಸಲ್ಲದ ಆರೋಪಗಳೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು.  ರಾಜಕೀಯ ಸಾರ್‍!!! ಜನ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅಂತೂ, ಆ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಷ್ಟ್ರನ್ನು ಕೆಲಸದಿಂದ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ರು.

ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ಷಡ್ಯಂತ್ರವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಆ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು. “ಅವರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ಬೇಕಾದ್ರೂ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧ” ಎಂಬ ಪ್ರಬಲ ನಿರ್ಧಾರದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಲ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಈ ವಿಷಯ ಚರ್ಚಿಸಿದೆ.  ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ ತಡ, ಅವರೂ ರೆಡಿ. ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಯ ಗ್ರೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ಸೇರುವುದು ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರವೋ ಆಯ್ತು. ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ವಿ. ಮೇಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ನ್ಯಾಯವನ್ನ ಕೇಳೋದು ಅಂದುಕೊಂಡ್ವಿ.

ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ “ನಾಳೆ ಏನು ಮಾಡೋದು?” ಅಂತ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ರಾತ್ರಿ ೩ ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ಕೂತು ಬ್ಯಾನರ್ ಬರೆದ್ವಿ. “ನ್ಯಾಯ ಬೇಕು..”, “ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಬೇಡ..”, “ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕದಿರಿ..” ಇತ್ಯಾದಿ ಬೊರ್ಡ‍ಗಳನ್ನ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿ, ಶಾಲೆಯ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ವಿ. ಅದ ಸಮಯಕ್ಕ ಸರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರೋಬ್ರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ್ರು. ಅವರಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಈ ಬಂಡಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಅವರ್ಯಾಕೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೩ ಗಂಟೆಗೆ ಶಾಲೆಯ ಹತ್ರ ಬರ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ. ಎಲ್ಲಿ, ನಾವು ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ತೀವೋ ಎಂಬ ಭಯ ನಮಗೆ ಪ್ರಾರಮ್ಭವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವರೆ, – “ಕುಲಕರ್ಣಿ, ಎನಾದ್ರೂ ಕ್ರಾಂತಿ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ರ, ಅದನ್ನ ಮರತಬಿಡು. ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ನಮ್ಮ ಕೈಯಾಗ ಅದ ಅನ್ನೂದನ್ನ ಮರಿಬ್ಯಾಡ್ರಿ!!  ಇನ್ನೇನು, ನಾಳೆಯಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಫಾರ್ಮ್ ತುಂಬಬೇಕು…” ಅಂತಹೇಳಿ, ನನ್ನ ಒಂದು ಸಲ ದುರುಗೊಟ್ಟಿ ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋರಟು ಹೋದ್ರು. ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ನನಗೆ,  ಮತ್ತು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೆವೆರಿಳಿಯಿತಿ. ಅದ್ರೆ, ಅವರು ಹೋದ ಐದು ನಿಮಷದಲ್ಲೆ, ಮತ್ತೆ ನಾನವರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, “ಏ, ಇವೆಲ್ಲ ಇರೋವೇ. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನ ಹೆದ್ರಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಹಿಂಗ ಮಾಡ್ಲಿಕತ್ತಾರ. ನಾವು ಮಾತ್ರ ಹೆದ್ರೋದು ಬ್ಯಾಡ..”.

ಮುಂಜಾನೆ ೧೦ ಗಂಟೆಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ನಾವು ೯:೩೦ಕ್ಕೇ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಬರೀ ಹುಡುಗರಿದ್ರೆ, ಹೊಡೆದು ಓಡಿಸಬಹುದು ಅಂತ, ನಾಲ್ಕಾರು ಹುಡುಗಿಯರನ್ನೂ ಜೊತೆ ಸೇರೆಸಿಕೊಂಡೆವು.  “೧೦ ಗಂಟೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ನಾವು ಯಾರೂ ಒಳಗೆ ಹೋಗಬಾರದು, ಎಲ್ಲರೂ, ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಕೋರಬೇಕು” ಎಂದೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸಹಪಾಠಿಗಳನ್ನು ಒಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆವು.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಒಂದೊಂದೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗರೂ, ಇರುವೆಗಳಂತೆ ಒಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬರು ತರಗತಿಯ ಒಳನಡೆದರು. ನಮಗೆಲ್ಲ, ನಾವು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನ, ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯಿತು. ನಾವು ಮೋವರು ಮಿತ್ರರು, ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕಾರು ಹುಡುಗಿಯರು, “ಬೇಕೇ ಬೇಕು, ನ್ಯಾಯ ಬೇಕು”, “ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿ”… ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಕೂಗತೊಡಗಿದೆವು. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಬ್ಯಾನರ್‍ಗಳೂ ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಬಂದವು.

ಇದನ್ನ ನಮ್ಮ ಗುರುವರ್ಗ ಮತ್ತು ಶಾಲೆಯ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ ಅಪೇಕ್ಶಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಏನೂ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ, ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ,  ಅವರು ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, “ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಆಮೇಲೆ ಮಾತಾಡ್ತೀವಿ. ಈಗ, ಕ್ಲಾಸ್‍ಗೆ ನಡೀರಿ..”. ಅಂದರು. ನಮಗೆ, ಅವರ ಜೊತೆ ವೈರ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. “ಸರಿ ಹಂಗಂದ್ರ, ನಮಗ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗೋದಾದ್ರ, ನಾವು ಒಳಗ ಹೋಗ್ತೀವಿ.” ಅಂತ ಒಳನಡಿದ್ವಿ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ನಮ್ಮೋರಿನ ಪೇಪರ್ ಏಜಂಟು, ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾನರ್‍ಗಳ ಫೋಟೋ ತಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದ.

ನಾವು ತರಗತಿಗೆ ಹೋದಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ಗುರುವೃಂದ ಅವರ ರೂಮ್‍ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ರು. ”ಸರಿಯಿನ್ನು… ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸ್ ನಡಿಯುವದಿಲ್ಲ”, ಅಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ಮನೆ ಸೇರಿದೆ. ಅತ್ತ ನಾನು ಹೋದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ, ನನ್ನ ಜೊತೆಯಿದ್ದ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಹುಡುಗರಿಗೆ ಬೆತ್ತದ ಪೂಜೆಯಾಯ್ತು. ಅವರ ಕೈ, ಕಾಲು, ಪೃಷ್ಟ ಬಾವು ಬರುವಂತೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದರು.

ಮರುದಿನ ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ, “ನಮಗೆಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಾರ್ಮ್ ತುಂಬಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಇಡೀ ಶಾಲೆಯ ತುಂಬ ಹರಡಿತ್ತು. ನನಗೆ ಭಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದ ಇಬ್ಬರು, ಅವರ ತಂದೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ ಪಾರಾದರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮದೋ ಅಲ್ಲಿ ಅತಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಅದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಹೊಡೆತಗಳೂ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡುಬರಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಾರ್ಮ್ ತುಂಬಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ರು. “ಛೇ.. ನನ್ನ ಅಪ್ಪನನ್ನ ಎಂಥ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದೆನಲ್ಲ” ಎಂಬ ಬೇಜಾರಿನೊಂದಿಗೇ, ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅವರು ಇದೆಲ್ಲ ಇದ್ದದ್ದೇ ಎನ್ನುವವರ ಥರ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಗುರುಗಳ ನಿಂದನೆಯನ್ನೋ ತಡೆದುಕೊಂಡರು. 

ನನಗೆ ನನ್ನ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಎಂದೂ ಅಪವಾದಕ್ಕೊಳಗಾಗದ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ, ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವಿಸುವ ಅವರು, ನನ್ನಿಂದಾಗಿ ನಿಂದನೆಗೊಳಗಾಗಬೇಕಾಯ್ತಲ್ಲ ಎಂದು. ಎರಡು ದಿನ ಯೋಚಿಸಿದೆ.  ಈ ವರ್ಷ ಪರೀಕ್ಶೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೂವದು ಬೇಡ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಈ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರಲು ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಕಾರಣಗಲೂ ಇದ್ದವು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೂ ಹೇಳಿದೆ. ಅಪ್ಪ “ಸರಿ. ಆದ್ರೆ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರ (ಯೊಚನೆ) ಮಾಡು” ಎಂದರು. ನಾನು, “ಆಗಲೇ ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರ ಮಾಡೀನಿ”. ಅಂದೆ. ಆ ವರ್ಷ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಗಿದು ಹೋದವು (ನಾನಿಲ್ಲದೆ ).

ಇತ್ತ, ಯಾವ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಗುರುಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಈ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಿದ್ದೆವೋ, ಅವರು ನಾವ್ಯಾರೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸುಮ್ಮನಾದ್ರು. ಅವರು, ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆ ಸೇರಿದ್ರು; ಮತ್ತೆ ಮೇಷ್ಟ್ರಾದ್ರು. ನಾನು ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟೆ……

ಇದೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರೆಡು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ಈಗ ನಾನೂ, ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಕಡಿಮೆಇಲ್ಲದ ಉದೋಗದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ರೆ, ಇನ್ನೂ ಅನೇಕಸಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆದೆ – ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ನ್ಯಾಯ?

The move by Tamilnadu MPs to resign (http://www.hindu.com/2008/10/15/stories/2008101557920100.htm)  if ceasefire is not ensured in Sri Lanka is really ridiculous. These are the people who spoke about the terrorism in India as the right of the terrorist. These are the people, who asked other counties not to interfere in our national security issues.

The way Sri Lanka is handling this issue may be rude and wrong. But, as a county, Sri Lanka has to see that it has to be united. It has the responsibility of keeping the nation integrated. Also, it has the responsibility of ensuring peaceful life for the its citizens.

Looking from the other angle, LTTE has never come down from the demand of a new TAMIL nation. We all know what it takes to divide a nation. Also we all know, what is the impact of it. When India got divided into India and Pakistan, we witnessed more than a million Murders (I do call it as murders). People had to move from their original places to unknown. They lost their parents, partners, children, relatives and friends. Though the division was unavoidable, as it could have consumed more lives than this, the loss of lives is not acceptable.

So, if LTTE goes on demanding for a separate Tamil nation, the violence is never going to get down. It has to learn from USA (only thing that can be learnt from USA), that instead of dividing a nation, one should try to obtain the rights of equality. This also puts International pressure on Sri Lanka to treat Tamilians as equal as Sri Lankans.

Just see the things in Kashmir. The Harriet is trying to make Kashmir an independent country. If Pakistan starts a pubic campaign for it, will any country support it? For sure not. The same case is there in Sril Lanka. So hope Indian politicians keep silence, and let the Sri Lanka take its own steps.

I had almost finished the cup of tea, and was about to leave the tea stall. Suddenly I felt a hand on my shoulder, “Sir, aren’t there customers at the shop?”, I asked Mr.Aravinda. He is a fellow, owning a medical shop at our college campus. “No sir”, he said “no more customers. And I don’t want more customers to be there. More customers mean more number of patients, meaning more disease. Is it worth earning money like that sir?”.

I looked at his face. He was smiling. And his words were firm, affirmating his love towards the people. He continued to tell his story. He is about 40 years old. Before opening the shop, he was a Regional Manager at a pharmaceutical company at Bangalore. Then he got a promotion to some higher post. even though the salary was heavy, the job was hectic. Now he had too many options spread in front of him. Many other companies had offered him good designation, and facilities. But the most liked option for him was to leave the job!!! And he left it, and opened a medical shop at the campus of our college!!! And he even defended that he took the decision for the sake of his family, and the whole family supported him in that situation.

Such things happen!! There occur situations when we are given many options and will be having a chance to choose only one of them!! Look back in your life! you will find thousands of such decisions you have made(or we have made). Most of the times, all will choose the same option. Why is it?

Few times, we are not at all given an option. Nature selects us for something and we have follow what it says. Aravind tells about it-“Sir, are we given an option while deciding our sex? or the sex of our children? It’s the nature’s selection and we always have to nod for it, as we have always done.” Ya, he is quite right. It always true that we are given options only when we deserve to choose. Otherwise, we are only selected., to do something, to obey the natures law..

“So,” he continues, “when we are given options, they are a gods gifts for us. We must choose the best from that to make our lives more beautiful, as I did”. Now, According to me, Aravind is the one of the only few people in the world who are living happily just because of theie choice.

One fine morning in my own little hamlet…
I woke up in my hut and it was already late…

——

I walked alone through the stenchy streets

Feeling the fire of penury, heat of sigh and sweet baby cry.

I smelt the pungent tobacco smoke and the

Song of folks that stopped my walk

——

I walked alone through the thick forest with

Yellow leaves spread on the ground.

The blue-green sight and snake-rat fight

The chirping – twittering filled my heart

——

I walked alone in the city with a sack

Felt the load of leading life

Found the crowd with cold heart and knife

Learnt that life there has no end or start

——
Tired I was and I was lost

Sought out a claim to take me fast

The road was the same, from the city

To my hamlet through the forest

——

The time was spent in chat and laugh

His heart was sweet, the load was off, but

I lost the blue-green forest sight

The chirping-twittering melody like lute

The yellow leaves and snake-rat fight

——

Didn’t smell the tobacco smoke

The song was dull, tired were the folk

Streets were clean, but mood wasn’t green

Nothing original there had been!

——

I lost the joy of being alone,

The inner voice and eye within, and

The “SWEET SULITUDE” brought me all

I woke up again and walked alone

    ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಲರ್ಹ, ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದರಾಯಿತು. ಈ ಲೇಖನ, ಕೇವಲ acceptable prostitution ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.

    ಅನುಭವವನ್ನು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಲು ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು ಮಾಡಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನವೇ “ಮೈ ಮನಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ”. ಎಂದಿನಂತೆ ಕಾರಂತರು, ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ narrationನಲ್ಲಿ  ಓದುಗನನ್ನು ಸೆಳೆದೆ ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎದ್ದರೆ, ಎನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ ಎನ್ನುವಂತಹ ಚಡಪಡಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದಂತೆಲ್ಲ, ಕೇಳುವ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಇದು ಪಕ್ಷಪಾತ ರಹಿತ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕಿರಬೇಕಾದ ಮಹತ್ವದ ಲಕ್ಷಣ (ಇದು ಭೈರಪ್ಪನವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವರನ್ನು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಸಾಹಿತಿ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಲಾರೆ.)  

    ಕಾರಂತರ ಎಲ್ಲ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅದರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತೂಕ ತುಂಬುತ್ತಾರೆ. ಪಾತ್ರ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಹಂತ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಾರದು.ಹಾಗೆ ಹೋಗಬಾರದು ಕೂಡ (ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆದರೆ, ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಢೋಂಗಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಓದುಗನಿಗೆ ಒಂದು fairy tailನ ಅನುಭವ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ಅಲ್ಲಿ ಬರುವ “values and ethics” impractical ಆಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು).

    ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರಿನ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ, ಕಥೆಯು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಾರಾಂಗನೆಯ ಕುಟುಂಬದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಕಥೆ ವೈಭವಯುತ ವೇಶ್ಯಾವೃತ್ತಿಯಿಂದ (ಅಥವಾ ಇದನ್ನು ಆಸಕ್ತಿ ಎನ್ನಬಹುದೇ?) ಆರಂಭವಾಗಿ ಒಂದು ಮೌಲಿಕ-ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಂಜಿ (ಮಂಜುಳೆ) ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಹುತೇಕ ಭಾಗವನ್ನು ಆವರಿಸಿದ ಪಾತ್ರ. ಮಂಜುಳೆ, ತನ್ನ ಅಮ್ಮನಂತೆ ಆಗುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಯನ್ನೂ ಬಿಡಲಾರದೆ, ಇತ್ತ ಗರತಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯನ್ನೂ ಬಿಡಲಾರದೆ ತೊಳಲಾಡಿದರೆ, ಶಾರಿ(ಮಂಜಿಯ ಮಗಳು) ಹಾಗೂ ಚಂದ್ರಿ(ಶಾರಿಯ ಮಗಳು) ಭಿನ್ನವಾದ ತಮ್ಮದೇ ಹಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

    ಕಲಾತ್ಮಕ ವೃತ್ತಿಯೊಂದು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉದರನಿಮಿತ್ತ ಕೆಲಸವಾಗಿ, ಕೀಳುಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವದನ್ನು ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. (ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ : ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಕೇವಲ ದೇಹ ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿರದೆ, ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನ ವೃತ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯಬಾರದು.).ಮೊದಮೊದಲು, ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ವಾರಾಂಗನಾ ಕುಟುಂಬ, ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕಲಾ ಪರಿಧಿಯನ್ನು, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಅಧೋಗತಿಯ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ, ಅದೇ ವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಹುಟ್ಟುವಂತಾಗುತ್ತದೆ (ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿ . ). ವೃತ್ತಿ ತನ್ನ ಅಸ್ಥಿತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

    ಕಾರಂತರಿಗೆ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಒಂದು ಕುಕರ್ಮ ಎನ್ನಿಸುವದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದು ethics ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಂತಹ ವೃತ್ತಿ ಎಂದೇ ತೋರುವಂತಿದೆ. ಅದು ಸರಿಯೂ ಸಹ (ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ). ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ, ಇತರರಿಗೆ ಉಪಟಳ ಕೊಡದೆ ಬದುಕುವುದೇ ಒಂದು ಮಾದರಿ ಸಮಾಜದ ಉದ್ದೇಶ. ‘ಯಾರು ಯಾವ ವೃತ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ’ ಎನ್ನುವದರ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಲಭಿಸುವ ಗೌರವ ನಿರ್ಧರಿತವಾದರೆ, ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಕೊಡುಗೆಯ ಬೆಲೆ ಏನು? ಅವರ ಮೌಲ್ಯಪೂರ್ಣ ಬದುಕಿಗೆ ಎಣೆ ಬೇಡವೆ? ಇವು ನಿಜವಾಗಲೂ ಯೋಚನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ವಿಚಾರಗಳು.

     ಕಾದಂಬರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಶಾರಿಯ ಪಾತ್ರದ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ (ಮಂಜುಳೆಯ ಪಾತ್ರವು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಬಂದರೂ, ಆನಂತರ ಬರುವ ಶಾರಿ, ಮಂಜುಳೆಯನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಮರೆಮಾಡುತ್ತಳೆ). ಶಾರಿ ಮಂಜುಳೆಯ ಮಗಳು. ಅವಳ ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು, ಹಾಗೇ ದುರಾಸೆ (?) ಅವಳ ಬದುಕನ್ನು ನರಕವಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಬದುಕು ಸಾಗಿಸಲು ಅವಳು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ “ಏನೇನೋ” ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ - ”ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳ ತಾಯಿ ಮಂಜುಳೆ, ಹಾಗೆ ಮಂಜುಳೆಯ ಅಮ್ಮ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಬದುಕಿದ್ದರೇ?” ಎಂಬ ಸಹಜ ಸಂಶಯಯವೂ ಕುತೂಹಲಗಳೂ ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಂಜುಳೆಯಬಗ್ಗೆ ನೀಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಪರಿಚಯ, ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

    ಮಂಜುಳೆಯ ಅಮ್ಮ ವೇಶ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಗರತಿಯಂತೆ ಜೀವಿಸಿದವಳು. ತನ್ನನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವನು ಕೈ ಹಿಡಿದವನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸೇವೆ ಮಾಡಿದವಳು. ಆವಳ ಪಾತ್ರದ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆ, ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುವುದು. ಅವಳ ವೃತ್ತಿಯು ಅವಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಜೀವನೋಪಯಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗದೆ, ಜೀವನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಮನದಿಂದ ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ಅಸ್ಥಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದಾಸಿಯಾಗಿದ್ದಳೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಬರದೆ ಇರದು. ಆದರೆ, Involvement ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ದಾಸ್ಯದಂತೆ ಕಂಡುಬರುವುದೂ ಸಹಜ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ದಾಸರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ (ಅಥವಾ ದಾಸರಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ). ಹಾಗೇ, ಮಂಜುಳೆಯ ಅಮ್ಮ ಸಹ.

    ನಂತರ ಬರುವ ಮಂಜುಳೆ, ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳವಳೇನಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಅವಳಿಗೆ, ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಕಾರಣಗಳೇನು ಎಂದು ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸ ಓದುಗನದಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವೇ? ಬದಲಾದ ವೃತ್ತಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳೇ? ಬದಲಾದ ಜೀವನಾವಶ್ಯಕತೆಗೆಳೇ? ಹೊಸದರೆಡೆಗಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯೆ? ಅಥವಾ, ಎಲ್ಲರಂತೆ ತಾನೂ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವೊ? ಸಂಗೀತದೆಡೆಗೆ ಅವಳಿಗಿರುವ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಅವಳಿಗೆ ಅನೇಕ ರಸಿಕರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ದೈಹಿಕ ಹಂಬಲ, ಅವಳಿಗೆ ಅನೇಕಬಾರಿ ಮೋಸ ಕೂಡ ಮಾಡುತ್ತದೆ (ದೈಹಿಕ ಹಂಬಲ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರುವ ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗುಣ, ಹಾಗಿದ್ದಮೇಲೆ ಇದನ್ನು ಮೋಸ ಎನ್ನಬಹುದೆ? ಎಂಬ ಸಂಶಯ ನನಗಿನ್ನೂ ಇದೆ.). ಹಾಗೆ, ಅನೇಕ ದೈವೀ (?) ಮನುಷ್ಯರ ಪರಿಚಯವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. 

    ಕಥೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ಬೆಳ್ಳೂರು ಸುಬ್ರಾಯರು ಕೊನೆಗಾಲದವರೆಗೂ ಮಂಜುಳೆಯ ಕೈ ಬಿಡದೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡವರು. ಮಂಜುಳೆಗೆ ತನ್ನ ಇತರೆ ಗಿರಾಕಿಗಳ ಇತೆರೆ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮತ್ಸರ, ಅವರಿಗೆ ಮಂಜಿಯ ಇತರೆ ಗಿರಾಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೇಮದ ಅನುಭವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ನಾವು ವೃತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಅಂತರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದರಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇ ಮಂಜುಳೆಯೂ ಸಹ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಹಿಳೆ ಎಂಬ ಅರಿವೂ ಸಹ. (ಇದು ತುಂಬಾ ಅವಶ್ಯಕ ಅರಿವು.). ಸ್ಥಳ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಆಚಾರಗಳೇ ಮನುಷ್ಯನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಕಾರಂತರು ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದ್ಅನ್ನೂ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು.

   ಸುಬ್ರಾಯ ಗೃಹಸ್ಠ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಹೆಂಡತಿ-ಮಕ್ಕಳಿರುವದು ಸಹಜ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದೂ, ಮಂಜುಳೆ ಅವರ ಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಳೆ. ಆದರೆ ಸುಬ್ರಾಯರ ಪತ್ನಿ ಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮ, ಇದನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ನವೀನ, ಅದ್ವಿತೀಯ. ಅವಳ ತಾಳ್ಮೆ, ನಿರ್ಮತ್ಸರ ಮನೋಭಾವ ಹಾಗೂ ಸಂವಹನೆಗಳು,  ಇತರರ ಪಾಲಿಗೆ(ಮಂಜುಳೆಯ ಪಾಲಿಗೆ) ನಿಜವಾಗಲೂ ವರದಾನಗಳೇ. ಒಂದು ಸಮರ್ಥ ಮಾದರಿ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ (sustainable model develop ಆಗಬೇಕಾದರೆ), ಇಂಥ ಪಾತ್ರಗಳು ತುಂಬ ಅವಶ್ಯಕ. ನಮ್ಮ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಸಹ, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಜನರು ತುಂಬಾ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ತುಂಬಾ general ಆಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವೇಶ್ಯಾ-ಸಂಗವನ್ನು ಅಥವಾ ಪರಸ್ತ್ರೀ ಸಂಗವನ್ನು ನಾನೇನು support ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಅಸೂಯೆ ರಹಿತ ಜನರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.)

    ಮಂಜುಳೆಯ ದತ್ತು ಮಗಳು ಶಾರಿಕೆ. ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ಏನೇನೋ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಈಕೆ, ಅನೇಕರ ಮೋಹಜಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹಾಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರೌಢಿಮೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಲೋ, ಅತಿಶಯ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ಅವಸರದಿಂದಲೋ, ತನ್ನ ಜೀವನದ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.   ಕೊನೆಗೆ, ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮೂಲ ವೃತ್ತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಚಂಚಲತೆಯ ಪರಮಾವಧಿ ಹಾಗೂ ಅಧೋಗತಿಯ ಆರಂಭ. ಇದು ಶಾರಿಯ ಮಗಳು ಚಂದ್ರಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಪ್ರಭಾವ ಅಗಾಧ. ಕೊನೆಗೆ ಚಂದ್ರಿ, ಈ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತೊರೆಯುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುವದರೊಂದಿಗೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಕೊನೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

    ಅನೇಕ ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರಗಳು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಭಾವವನ್ನುಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆಲಸಿ ಕಾಳಿಂಗ, ಪ್ರೇಮದ ಪರಮಗುರುಗಳಂತೆ ಬರುವ ಪಮ್ಮ-ದುಗ್ಗಿಯರು, ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯತೆ, ಕಾಮಗಳ ಲೇಪ-ಲೋಪಗಳಿಲ್ಲದ ಅಡಿಗಳು. ಮಹಮಾತೆಯಂತೆ ಕಂಡುಬರುವ ಅಡಿಗಳ ಹೆಂಡತಿ, ಗೋಮುಖ ವ್ಯಾಘ್ರದಂತಹ ಪೈ ಹಾಗು ಮುರಗೋಡರಂತಹ ಪಾತ್ರಗಳು ಕಥೆಯ ಹರಿವಿಗೆ ನೆರವಾಗುವದಲ್ಲದೆ, ಅದರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನೂ ದ್ವಿಗುಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗೇ, ಕಥೆಯನ್ನು ನೈಜತೆಯ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. (ಅಡಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ತುಂಬ ಇದೆ. ಇದನ್ನೇ ಒಂದು ಲೇಖನ ರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದರಾಯ್ತು).

    ಕಥೆಯ ಬಹುಪಾಲು ಮಂಜಿಯ ಆತ್ಮವೃತ್ತಾಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಮಂಜುಳೆಯಂತಹ ವೇಶ್ಯೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವೃತ್ತಾಂತ ಬರೆಸುವ ಸಾಹಸ ಕಾರಂತರೇ ಮಾಡಬಲ್ಲರು. ಅವರಿಗೆ, “ಅದರ ಉಪಯೋಗವೇನು?” ಎಂದು ಕೇಳುವ ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ, “ಮಂಜಿಯೇನು ಆತ್ಮಕಥೆ ಬರಯುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವಳೇ?” ಎಂಬ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ, ಅವಳಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಸಮಾನತೆ ಸಾರುವಂತಹ ಇಂಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಖವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ.

    ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಲೋಪಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಬಹಳಶ್ಟು ಕಡೆ ಕಾದಂಬರಿ ಹಿಡಿತ ಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆಯೇನೋ, ಎಲ್ಲಿ ಓದುಗ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯವೂ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇ ಕೆಲವೆಡೆ ಕಾರಂತರು ಸ್ತ್ರೀ ಸಬಲೀಕರಣದ ವಿರೋಧಿಗಳಂತೆಯೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ. ಆಸೆ ಹಾಗೂ ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀ ಲಕ್ಷಣಗಳಂತೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ,ಇತರ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರೌಢಿಮೆಯ ಮುಂದೆ ಇವೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಗೌಣವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ.

    ಆರಂಭದಿಂದ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ ಕಾಣುವ ವೇಶ್ಯಾವೃತ್ತಿಯ ಅವನತಿಯನ್ನು ನಾವು ಇಂದು ಇತರ ಗ್ರಾಮೀಣ ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಬಹುದು. ಕಲಾತ್ಮಕತೆ, ಆತ್ಮತ್ತೃಪ್ತಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಂತಹ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಉದ್ಯೋಗಗಳು ತಮ್ಮ ಬೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. (ಉದ್ಯೋಗದಿಂದ ಹಣ ಗಳಿಸಬಾರದು ಎನ್ನುವವನು ನಾನಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ, ಹಣ ಗಳಿಸುವ ರೀತಿ ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿರಬೇಕು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಗಳಿಸಿದ ಹಣ ಕಳ್ಳತನದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿಗಿಂತ ಕೀಳು.). ಮನುಷ್ಯ-ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈದಕ್ಕೆ ವೇಶ್ಯಾವೃತ್ತಿಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ.

    ವೇಶ್ಯಾ ಸಮಾಜ ಇಂದು ತುಂಬ ಕೆಳಮಟ್ಟ ಮುಟ್ಟಿದೆ. ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ದೂರವಾಗಿ, ದುರ್ಭರ ಬದುಕು  ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತರ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳು ಅವರನ್ನು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಿಲಾಸಕ್ಕೆ (?)  ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇದೇ ಸಾಮಾಜ, ಅವರನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದುಕಿನಿಂದ ದೂರಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಅಲ್ಲದೇ, ಇದರಲ್ಲಿ ಅವರ ತಪ್ಪೇನು? ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲವೆ? (ಕಾನೂನಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನ್ಯಾಯ, ಯಾವುದು ಅನ್ಯಾಯ ಎಂಬುವುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ). ಕಾರಂತರ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಮೈಲುಗಲ್ಲು. ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ಠಿರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು, ನ್ಯಾಯ, ಸತ್ಯಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕು ಸುಂದರವಾದೀತು ಎಂಬ ನಿತ್ಯಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು “ಮೈ ಮನಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ” ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ.

We met in Mysore. It was an unplanned meet and none of us knew what were we planning to speak. But we strongly wanted some outcome (at least I wanted). We wanted to see this meet as the a meet for our renascence. Though, it didn’t turn out into a bunch of sparkling ideas, it ignited a small spark in us to think and act.

We have been seeing things happening in this world from last 18-20 years. Are we really happy with everything happening around us? Can we be happy when mejority around us are struggling to find daily bread? How can we be silent, when the humane life is becoming so insecure?

The energy we have can change few things to their better, and make our lives also better. We are sure that, spending some time with our people, we can also get back the lost peace of mind. But, we dont expect that. (We should not expect anything).

So what next then?

There are many options around us.

1. Getting into the field of learning (formal) and education , and trying to promote the organizations helping the financially weak to learn (not to study). This might help people to understand the better ways to earn and live.
2. Give the available time to alternate schools like Kaliyuva-Mane. They are suffering from shortage of physical labour. Teach the unfortunate amongst us. Time is more precious than money. So give it at least this way.
3. Give scholarships to the few genuinely financially-weak students and help them learn. (But the problem here is – how do we find genuinely financially weak people). Even if they cant become Abdul Kalam, atlest they become, a common Rama, Bhima, Thomas, Mohammod.

But, all of the above options in the field of formal education will not reach till the most badly affected areas. There, most people dont send their children to the schools.So it seemed better idea to have something being done in countryside, where almost 80% of us live.  As most of us hail from different parts of the rural Karnataka, we thought of getting into the countryside and do something. There was no clear idea again. The result is clear – to create self sustained living. It may be:

1. Self employment- Includes Dairy forming, Poultry, weaving, Organic Fertilizer generation, growing Mushroom, Horticulture, Handcraft, Sewing, growing/exporing ayurvedic plants… etc. But what after starting any of the above?who will market it? How?
2. Making sure that we get water for irrigation for at least 6-8 months. Water, if supplied for at least half of an year to our formers, dairy forms and other agrarian product units, people can do magic out of it. If a reliable source of water is there, one can rely upon their regional professions, or they can start something at there regions afresh. then “PEOPLE NEED NOT MIGRATE”. Also, all other agrarian occupations can sustain. People can depend on farming, dairy-form, the crafting, the pottery, the sericulture, weaving, horticulture. Up on these, we can try to start few new job opportunities including production of Organic Fertilizer, Cattle feed production, Mushroom cultivation, growing/Package/Export of Ayurvedic Plants. Just we need a reliable source of water and a proper marketing strategy. The water source must be atleast  so reliable that, we can beg someone to help us out in other hardtimes.

So… How to have sufficient amount of water? The only option flashed to us was “Rain Water Harvesting” in a big scale. Though we don’t have much idea about the fund needed to store such a large amount of rain water for agriculture and how to start with it, we have the clear idea about the result of the storage.

1. Our people, cattle need not be dependent on bore well/wells for water.
2. Even if wells go dry, the stored water can help us to grow one more crop. If we grow a single crop every year, we would grow two.
3. Even if it rained only once, the stored water can be used to fight drought.
4. At the normal conditions, the area around the stored water becomes greener with more plants. We can also grow more plants to make it even greener.
5. We can (re)start agriculture dependent occupations like dairy farming, Horticulture, sericulture, Organic fertilizer production, Cattle feed production, growing Ayurvedic Plants, Mushroom cultivation and so many..

So we are planning to give it a call. My friends have assured that, people will join hands with us. We are hopefull that we will get the fund, donation from the IT/BT industry when we need it. But what we need give is a proper start.

The ideas are still very abstract and immature. But as we discussed, only having clear ideas doesn’t help anything/anybody. Even if the ideas are abstract, if we start with them, the experience refines them. The mistake we make may give more courage to go ahead and correct them.

The main reason to write this article is to make ourselves more clear that we want to do something – as soon as possible.

If any one of you have any better knowledge, more details, more experience, you are well come to write to us. Please do contact us, if you have plans to dedicate yourself into it. It doesn’t take all of your time. But it takes your dedication when you are with it. We have identified the location to start the work for now. Its in Belgaum district, facing shortage of rain every year.